Lima bij dag en bij nacht

Na het horen van horror-verhalen over de rit Cusco-Lima en met busritten naar Ecuador in gedachten, besloten we een korte vlucht te nemen naar de hoofdstad. Bij aankomst werden we opgewacht door Jose Victor, een vriend van Christophe die ons een paar dagen op sleeptouw zou nemen. We verbleven in Miraflores, het hippe district van Lima, en dat bleek een goeie keuze te zijn – zó “in” dat ze daar zijn!

Met de Machu Picchu in de benen, deden we het een eerste dag rustig aan, tot een uur of 1 in de nacht, tot wanneer Jose Victor fris en monter klaarstond om ons het nachtleven van Miraflores te tonen. Jolien besloot te passen door een grommelende maag, maar Christophe ging dapper mee naar “Lola’s Bar” (met gratis inkom én drinks on the house, connecties!), één van de favoriete plekken van Jose Victor, en een “open minded”-bar. Het publiek was 95% mannen en kon de gastoptredens van Donna Summer (men had haar gevraagd om toch nog een nummertje te komen doen) en de Peruaanse Lady Gaga wel smaken. Ik merkte trouwens na een minuut of vijf op dat beide dames wel heel weinig boezem hadden – als u mee bent. Een avond vol openbaringen was het. Heel “in”, al waren de meesten ge”out”. Bent u dan nu mee?

Een andere dag stond in het teken van “Alejandra Baigorria” – een nationale ster en onder het management van Jose Victor. De blonde dame is bekend van “Combate”, een Peruaans soort van hyperkinetisch ploegenspel dat elke weekdag op tv verschijnt. We gingen met haar naar een fotoshoot, zaten met haar in taxi’s (de taxichauffeur van 80 jaar was zo’n fan!), en gingen naar haar eigen winkel, waar ze de poppen inspecteerde en met fans op de foto ging. Wij bleven professioneel (mensen gaapten zelfs ons aan) en besloten niet met haar op de foto te gaan, al was het ook omdat we in onze ongewassen, versleten vodden rondliepen.

Verder nam Jose Victor ons mee naar een park vol geweldige fonteinen, en naar minder bekende plekjes (ik bespaar jullie de namen en beschrijvingen, aangezien het toch de bedoeling is dat jullie ze niet kennen).

Onder ons tweetjes gingen we ook naar de Barranco, een andere hippe buurt ten zuiden van Lima, waar leuke architectuur werd afgewisseld met mooie interieurwinkels. We proefden er ook eindelijk Peruaanse pisco sour en ceviche, rauwe vis gemarineerd met limoensap – ideaal voor die warme zomerdagen. Meteen is ook uitgelegd waarom Belgen er nooit op gekomen zijn ceviche te maken.

Na een dag of vijf ging het richting noorden, naar Ecuador met tussenstop in Mancora. Dit keer namen we de bus, en dat zullen we geweten hebben. Hoewel de bus gepland was om 9.30 uur aan te komen in Mancora, stopte hij plots om 6 uur, met de boodschap dat de straat versperd was door boze boeren (onze boeren zijn zo’n makke lammetjes in vergelijking met dit soort!). Wanneer we vroegen wanneer we zouden kunnen doorrijden, werd er flauwtjes gezegd dat “de meeste blokkades wel stoppen om middernacht”. Na een wablieftje of twee, beseften we dat er niets anders op zat dan ons op onze derrière te zetten, en om het half uur van positie te wisselen. Er zijn er trouwens heel wat, dat kunnen we u nu vertellen. Na een uur of 10 was het dan toch “al” zover: we waren terug vertrokken. De beloning was wel mooi: Mancora had prachtige stranden, warm weer en een tropische feel. Top!

Na Mancora ging het verder naar Guayaquil, maar da’s voor een volgende post!

Advertisements
Categories: Peru | Tags: , , , , , , , , | Leave a comment

Post navigation

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: